គ្រីស្តបរិស័ទជិត១០០០នាក់ បានចូលរួមកម្មវិធីបុណ្យឆ្លងព្រះវិហារព្រះនាងម៉ារីជាមាតាព្រះសហគមន៍ ដែលជាព្រះវិហារចំណាស់សល់ពីសង្គ្រាមបានជួសជុលឡើងវិញ និងដាក់ឲ្យប្រើប្រាស់ដើម្បីលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ស្ថិតនៅក្នុងភូមិតាអំ ឃុំប្រាសាទ ស្រុកព្រះនេត្រព្រះ ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ មានចម្ងាយ២៨១គីឡូមែត្រពីរាជធានីភ្នំពេញ ស្ថិតនៅប៉ែកពាយ័ព្យនៃប្រទេស។
កម្មវិធីនេះបានចាប់ផ្តើមឡើងដោយមានដង្ហែរូបព្រះនាងម៉ារីប្រទាក់ក្សិណជុំវិញព្រះវិហារចំនួន៣ជុំ ក្រោមអធិបតីភាពរបស់លោកអេនរីគេ ហ្វីការេដូ អភិបាលព្រះសហគមន៍កាតូលិកភូមិភាគបាត់ដំបង និងលោកអភិបាលព្រះសហគមន៍ភូមិភាគភ្នំពេញនិងកំពង់ចាម លោកបូជាចារ្យជាច្រើនអង្គ និងមន្ត្រីរាជការជាច្រើននាក់។
តាមប្រសាសន៍របស់លោកបូជាចារ្យ តូតែត បាណេណាល់ បូជាចារ្យទទួលខុសត្រូវតំបន់អង្គរឲ្យដឹងថា ព្រះវិហារនេះត្រូវបានកសាងឡើងដោយបូជាចារ្យសាសនទូតនៃទីក្រុងប៉ារីសនៅក្នុងឆ្នាំប្រមាណ១៩១០-១៩២០ ហើយភូមិតាអំនេះ ជាភូមិដែលមានគ្រីស្តបរិស័ទកាតូលិករស់នៅច្រើនរស់នៅ។
ព្រះសហគមន៍តំបន់អង្គរស្ថិតក្នុងភូមិភាគបាត់ដំបង មានព្រះសហគមន៍ចំនួន១២ ដោយរួមទាំងព្រះសហគមន៍តាអំ។
ក្នុងធម្មទេសនានាថ្ងៃទី២៧ ខែវិច្ឆិកា លោកបូជាចារ្យឲ្យដឹងទៀតថា តុអាសនៈដែលមាននៅក្នុងព្រះវិហារគឺយកពីសំណល់ដំបូលព្រះវិហារដែលមានអាយុ១០០ឆ្នាំហើយ។ លោកបន្តថា «ដូច្នេះ តុអាសនៈនេះ បានស្រូបពាក្យអធិដ្ឋានរបស់ដូនតារបស់យើង គឺបានឮពាក្យអង្វររបស់បងប្អូនទាំងអស់និងពាក្យកោតសរសើររបស់បងប្អូនចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ដែលឥឡូវនេះគង់នៅជាមួយយើងដដែល»។
ព្រះវិហារដែលមានរចនាបទបែបបារាំង លាបពណ៌លឿងអាចផ្ទុកមនុស្សបានប្រមាណ៣០០នាក់មួយនេះ មានស្លាកស្នាមនៃគ្រាប់កាំភ្លើងជាច្រើន ព្រោះបានរងការបំផ្លាញពីសង្គ្រាមក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៧០-១៩៧៥។ យើងអាចមើលឃើញសំណល់ចាស់ៗទាំងនេះ នៅតាមកន្លែងមួយចំនួននៅតួព្រះវិហារផ្នែកខាងក្រៅ។
លោកតូតែត បញ្ជាក់ថា ស្នាមរបួសជាច្រើននេះ កំពុងនិទានអំពីជីវិតរបស់បងប្អូន ដែលមានទាំងអំណរនិងស្នាមរបួស ហើយស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្ដរបស់ព្រះនាងម៉ារីដែលជាមាតា។
បន្ទាប់ពីធម្មទេសនា គ្រីស្តបរិស័ទតំណាងព្រះសហគមន៍នីមួយៗ ជាពិសេសក្នុងភូមិភាគបាត់ដំបង បានយកបំណែកដីពីព្រះសហគមន៍របស់ខ្លួនមកបញ្ចុះនៅក្រោមតុអាសនៈ ជានិមិត្តរូបនៃការរួបរួមគ្នាជាបងប្អូន និងដើម្បីបញ្ជាក់ថា គ្រីស្តបរិស័ទទាំងអស់គ្នាជាកូនចៅរបស់ព្រះនាងម៉ារី សូមជ្រកក្រោមម្លប់របស់ព្រះនាង។ ក្នុងនោះដែរក៏មានដីមកពីប្រទេសបារាំងដែលជាទីកន្លែងរបស់សាសនទូតនៃទីក្រុងប៉ារីសមកកាន់ស្រុកខ្មែរនិងបានបំពេញបេសកកម្មនៅតំបន់តាអំផងដែរ។
នេះជាដំណើរនៃការរួមគ្នាជាធ្លុងតែមួយ ដោយមានព្រះនាងម៉ារីនៅពីមុខយើង ដើម្បីណែនាំយើងទៅឯព្រះយេស៊ូនិងព្រះបិតា តាមព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ។ លោកតូតែតបញ្ជាក់។
លោកបូជាចារ្យបានរំលឹកថា ក្នុងសម័យសង្គ្រាម គេយកព្រះវិហារនេះ ធ្វើជាកន្លែងកិនស្រូវ ប៉ុន្តែគេមិនសូវហ៊ានប្រើទីនេះទេ ទោះបីជាស្រុកសាន្តត្រានហើយក៏ដោយ ព្រោះប្រជាជនក្នុងភូមិបានដំណាលថា មានស្ត្រីម្នាក់ស្លៀកសំលៀកបំពាក់ពណ៌សបង្ហាញខ្លួននៅក្នុងព្រះវិហារនេះ ជាហេតុអ្នកភូមិនិងអាជ្ញាធរសម្រេចចិត្តផ្ទេរព្រះវិហារនេះទៅព្រះសហគមន៍ក្នុងឆ្នាំ២០០៣។ លោកបន្ថែមថា «យើងដឹងថា នៅទីនេះ មានព្រះនាងម៉ារីចាំជួយថែរក្សានិងការពារ»។
តាមឯកសារមួយចំនួនបានរកឃើញថា ព្រះសហគមន៍តាអំបានកកើតឡើងក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៨៨១ តែដោយសារសង្គ្រាមគ្រីស្តបរិស័ទត្រូវបានជម្លៀសចេញដែលមានចំនួនប្រមាណ៨៥០នាក់។ លោកបូជាចារ្យតូតែត បន្តថា សព្វថ្ងៃនេះ មានគ្រីស្តបរិស័ទប្រមាណ៩០នាក់ដែលបានទទួលអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក ហើយនៅទីនេះ គ្រីស្តបរិស័ទនិងពុទ្ធបរិស័ទមានកិច្ចសហការគ្នាល្អប្រសើរ ដើម្បីកសាងជីវិតប្រកបដោយសេចក្តីស្រឡាញ់និងយុត្តិធម៌ និងក្តីអាណិតអាសូរឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមក។
បច្ចុប្បន្ន ព្រះសហគមន៍តាអំ មានសកម្មភាពមួយចំនួន ដូចជា អប់រំជំនឿ សាលាមត្តេយ្យនិងបឋមសិក្សា កិច្ចការងារធម៌មេត្តាករុណាដូចជា ផ្តល់អាហាររូបករណ៍ដល់សិស្សនិស្សិត ចែកទានដល់អ្នកក្រីក្រ សួរសុខទុក្ខនិងចែករំលែកនូវសេចក្តីស្រឡាញ់និងក្តីសង្ឃឹមដល់អ្នកតូចតាចជាដើម។ គ្រីស្តបរិស័ទនៅតំបន់នេះភាគច្រើនជាអ្នកស្រែចម្ការ និងប្រកបរបរស៊ីឈ្នួលគេ(នៅក្នុងស្រុកនិងប្រទេសថៃ)។
ព្រះវិហារដែលមានចំណាស់ជាង១០០ឆ្នាំនេះបានស្ថាបនា និងជួសជុលឡើងវិញ ដោយមានជំនួយពីសប្បុរសជនពីប្រទេសសិង្ហបុរី ដោយចំណាយថវិកាជាង១ម៉ឺនដុល្លារអាមេរិក៕
ដោយកែវ កញ្ញា
