«សូមក្លាយជាបេសកជននៃសន្តវ៉ាំងសង់ដឺប៉ូលដ៏ពិតប្រាកដ ជាបេសកជននៃប្រទេសរបស់អ្នក។» នេះជាសម្តីចុងក្រោយរបស់ដូនជី ម៊ែកស៊ី ឌីសូ ជាសមាជិកនៃក្រុមបុត្រីមេត្តាករុណា (Daughter of Charity) មុនថ្ងៃលាចេញពីកម្ពុជា បន្ទាប់ពីបេសកកម្មបានជាង២០ឆ្នាំកន្លងទៅ។
និយាយដោយទឹកមុខស្រស់ស្រាយទទួលភ្ញៀវ និងមនុស្សជាច្រើនដែលមកចូលរួមពិធីជម្រាបលារបស់គាត់ ដូនជីរូបនេះ បានពោលទៀតថា «សាសនទូតបរទេស នឹងចេញពីប្រទេសកម្ពុជាទៅប្រទេសវិញនៅថ្ងៃណាមួយ ដូចខ្ញុំនាពេលនេះ។»
ដូនជីរូបនេះ បានលើទឹកចិត្ត ជាពិសេសយុវជននៃសន្តវ៉ាំងសង់ដឺប៉ូលទាំងអស់ឲ្យចូលរួមសកម្មភាពបម្រើប្រជាជន ជាពិសេសអ្នកក្រីក្រ ដើម្បីទទួលព្រះពរពីព្រះជាម្ចាស់។
«ប្រសិនបើអ្នកមានពេលវេលា កុំខ្លាចនឹងបម្រើអ្នកក្រីក្រ នោះអ្នកក្រីក្រនឹងផ្តល់ឱ្យអ្នកនូវអំណរសប្បាយ ហើយនាំអ្នកទៅជួបព្រះជាម្ចាស់ ដូចអ្វីដែលខ្ញុំបាននិយាយ ១០ដងដែលអ្នកសួរសុខទុក្ខអ្នកក្រីក្រ ស្មើនឹង១០ដងដែលអ្នកជួបព្រះជាម្ចាស់។» ដូនជីម៊ែកស៊ីរំលឹក។
ដូនជីម៊ែកស៊ី មកពីប្រទេសហ្វីលីពីន បានមកដល់ប្រទេសកម្ពុជាក្នុងឆ្នាំ១៩៩៩។ ដូនជីកាតូលិករូបនេះ ធ្វើកិច្ចការជាច្រើនផ្តោតសំខាន់លើការសិក្សាអប់រំកុមារនិងយុវជន។
«ខ្ញុំមានសកម្មភាពជាមួយក្មេងជាច្រើន ហើយពេលនេះពួកគេធំៗហើយ ខ្លះទៀតបានចូលរៀនថ្នាក់មហាវិទ្យាល័យផងដែរ។ ខ្ញុំឃើញថា ពួកគេមានគំនិតថ្នៃប្រឌិតជាច្រើន ក្នុងការបម្រើអ្នកក្រីក្រ។» ដូនជីម៊ែកស៊ីបញ្ជាក់។
ក្រៅពីកម្មវិធីសិក្សាអប់រំ ដូនជីរូបនេះ បានបង្កើតសកម្មភាពកីឡាជាមួយយុវជន និងកុមារ។ គាត់បានបញ្ជាក់ថា «តាមរយៈសកម្មភាពកីឡានេះ នាំឱ្យមានក្មេងៗជាច្រើនទទួលការអប់រំជំនឿ ហើយក្លាយជាគ្រីស្តបរិស័ទ។»
មានប្រសាសន៍ដោយទឹកមុខស្រងូត រំលឹកអំពីគ្រាដំបូងដែលមកដល់ទឹកដីកម្ពុជា ដូនជីដែលមានវ័យ ៧៩ឆ្នាំរូបនេះ បានឲ្យដឹងថា គាត់បានឃើញក្មេងៗជាច្រើនដែលធំល្មម តែមិនទាន់បានចូលរៀននៅឡើយ ដោយសារតែប្រទេសកម្ពុជាទើបតែបញ្ចប់សង្គ្រាម។ គំនិតចង់ជួយកុមារនិងយុវជនទាំងនោះបានដក់ជាប់ក្នុងចិត្តរបស់គាត់រហូត «តើខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីបានសម្រាប់ក្មេងៗទាំងនេះ?»។
ក្រោយមកដូនជីម៊ែកស៊ី បានរៀបចំកម្មវិធីសេវាសង្គមមួយចំនួន ដូចជាកម្មវិធីសាលាមេត្តយ្យនៅតាមព្រះសហគមន៍ មានដូចជា ក្រុងបាត់ដំបង តាហែន និងទំពូង ដែលសាលាទាំងនោះនៅតែបន្តសកម្មភាពមកដល់បច្ចុប្បន្ននេះ។
សកម្មភាពមេត្តាករុណាមួយទៀតបានកើតឡើង ស្របពេលដែលប្រជាជនកម្ពុជាត្រូវការការលើកទឹកចិត្តនិងសម្រួលជីវភាពបន្តិចបន្តួច ដូនជីវ័យចំណាស់រូបនេះបានបង្កើតឲ្យមានក្រុមយុវជនសន្តវ៉ាំងសង់ដឺប៉ូល ក្នុងឆ្នាំ២០០៤ ហើយបានបង្កើតជាច្រើនកន្លែងតាមព្រះសហគមន៍នីមួយៗក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។
«ខ្ញុំបានបង្កើតសមាគមសន្តវ៉ាំងសង់ដឺប៉ូលដំបូងនៅខេត្តបាត់ដំបង ហើយនៅខេត្តប៉ៃលិនខ្ញុំបានបង្កើតក្នុងឆ្នាំ២០១១។» ដូនជីម៊ែកស៊ីបញ្ជាក់។
ក្រុមសន្តវ៉ាំងសង់ដឺប៉ូល ជាដៃគូជាមួយក្រុមសង្គហៈរបស់ព្រះសហគមន៍។ នៅពេលដឹងថាមានកន្លែងណាមានអ្នកក្រីក្រ អ្វីដែលអាចជួយបាន គឺទៅសួរសុខទុក្ខ ចែកសម្ភារនិងគ្រឿងឧបភោគជាដើម។ ភាគច្រើន ជារៀងរាល់ថ្ងៃអាទិត្យដូនជីទៅសួរសុខទុក្ខចាស់ជរានៅមន្ទីរពេទ្យ និងបង្រៀនភាសាអង់គ្លេសដល់កុមារនិងយុវជន។ នេះបើតាមការបញ្ជាក់របស់អ្នកស្រី ស៊ុន សារិកា អាយុ ៤២ឆ្នាំ ជាអតីតបុគ្គលដំបូងដែលបានធ្វើការងារជាមួយដូនជីម៊ែកស៊ី។
លោកផាន បូរ៉ា ជាសមាជិកក្រុមប្រឹក្សាភិបាលនៃសមាគមសន្តវ៉ាំងសង់ដឺប៉ូល បានឲ្យដឹងថា នៅពេលសមាគមចាប់ផ្តើមដំបូងក្នុងឆ្នាំ២០០៤ ដូនជីតែងតែជំរុញលើកទឹកចិត្ត ដើម្បីឱ្យសមាគមមានសកម្មភាពរស់រវើក។
«បងស្រីបាននិយាយថា ប្រសិនបើយើងជាអ្នកដឹកនាំអង្គុយ នោះអ្នកដើរតាមនឹងដេកលក់ ប៉ុន្តែបើអ្នកដឹកនាំដើរទៅមុខ នោះអ្នកដើរនឹងរត់។» លោកបូរ៉ាបន្ថែម។
លោកឲ្យដឹងទៀតថា គាត់ស្គាល់ដូនជីរូបនេះតាំងពីឆ្នាំ២០០៤ ហើយបានឃើញគាត់ដើរសួរសុខទុក្ខគ្រប់ទីកន្លែង ពិសេសពេលមានវគ្គបណ្តុះបណ្តាលមួយចំនួនតាមផ្លូវវិញ្ញារបស់សន្តវ៉ាំងសង់ដឺប៉ូល។
លោកបូរ៉ាលើកឡើងទៀតថា «បងស្រីតែងតែនៅជាមួយ និងលើកទឹកចិត្តដល់ខ្ញុំ និងសមាជិកគ្រប់រូប។ នេះជាផ្នែកមួយដែលបងស្រីតែងតែជួយសមាគម មកដល់ពេលនេះជិត២០ឆ្នាំហើយ។ បងស្រីនៅតែស្រលាញ់បេសកម្មនេះ និងលើកទឹកចិត្តឱ្យយកចិត្តទុកដាក់បម្រើអ្នកក្រីក្រ។»
អ្នកស្រី ស៊ុន សារិកាឲ្យដឹងដែរថា «បងស្រីម៊ែកស៊ី ជាបងស្រីម្នាក់គួរឱ្យស្រលាញ់ ដោយសារគាត់ធ្វើការអត់ចេះថាហត់ទេ ឱ្យតែឃើញក្មេង និងយុវជន គាត់សប្បាយរីករាយតែម្តង។ គាត់អត់ធ្មត់ជាមួយក្មេងៗច្រើន គាត់ជួយក្មេងៗនៅបាត់ដំបងច្រើនមែនទែន។»
ស្ត្រីដែលជាអតីតបុគ្គលិករូបនេះបានបន្តថា ទោះទៅដល់ទីណា អ្នកភូមិតែងតែគោរព សរសើរដល់ដូនជីម៊ែកស៊ី ដែលបានលះបង់ជាច្រើនដើម្បីយុវជននិងកុមារកម្ពុជា។ អ្នកស្រីបន្ថែមថា ដូនជីក៏បានបង្រៀនបុគ្គលិកគាត់ជាច្រើនឱ្យចេះស្រលាញ់កុមារ ឱ្យចេះចែករំលែក ចេះមានភាពអត់ធ្មត់ ជាកុមារទាំងនោះ ដោយសារពួកគាត់ត្រូវការភាពកក់ក្តៅ។
បន្ទាប់ពីបេសកកម្មជាង២០ឆ្នាំនៅកម្ពុជា ដូនជីម៊ែកស៊ី ឌីសូ បានត្រឡប់ទៅប្រទេសកំណើតវិញ ដើម្បីទទួលបេសកកម្មថ្មីបន្តទៀត តាមលទ្ធភាពរបស់គាត់។ គាត់បានចាកចេញពីប្រទេសកម្ពុជាកាលពីថ្ងៃទី១៩ ខែសីហា ឆ្នាំ២០២២៕
ដោយ សុខ កែវរតនា
