ក្នុងសំលៀកបំពាក់អាវស និងសំពត់បត់ខ្មៅ ដូនជីឧបការគុណចំនួន៣រូប លុតជង្គង់នៅមុខអាសនៈនៃព្រះវិហារព្រះកុមារយេស៊ូបឹងទំពុន ដើម្បីសុំការប្រទានពរពីព្រះជាម្ចាស់ និងប្រកាសពាក្យសច្ចានិរន្តរ៍របស់ខ្លួននៅ មុខព្រះសហគមន៍និងក្រុមគ្រួសារអ្នកបួស ក្រុមដូនជីឧបការគុណនៅព័រស្យឺ។
«សេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ធំជាងអំពើបាបរបស់ខ្ញុំ ធំជាងចំណុចទន់ខ្សោយរបស់ខ្ញុំ ធ្វើឲ្យខ្ញុំមានចិត្តក្លាហាន ហ៊ានឆ្លើយតបទៅនឹងព្រះជាម្ចាស់ ដោយថ្វាយពាក្យសច្ចានិរន្តរ៍អស់មួយជីវិត ជាមួយក្រុមគ្រួសារបងស្រីឧបការគុណនៅព័រស្យឺប្រទេសកម្ពុជា»។ នេះជាសម្តីរបស់ដូនជីអាញ៉ែសពែរប៉េទុយអា រ៉ុង បុប្ផាដែលជាបេក្ខនារី ថ្វាយពាក្យសច្ចាប្រណិធាននិរន្តរ៍។
ដូនជីរូបនេះបន្តថា ចំណុចដែលជំរុញឲ្យខ្ញុំសរសេរពាក្យសច្ចាជានិរន្តរ៍ គឺសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់បានជម្រុញឲ្យគាត់សម្រេចចិត្តថ្វាយពាក្យសច្ចានិរន្តរ៍ «សេចក្តីស្រឡាញ់បស់ព្រះជាម្ចាស់ធំជាងអំពើបាបរបស់ខ្ញុំ។ ព្រះអង្គស្រឡាញ់ខ្ញុំយ៉ាងណា ខ្ញុំនឹងយកសេចក្ដីស្រឡាញ់នេះធ្វើជាគ្រាប់ពូជទៅចែករំលែកដល់បងប្អូនទាំងអស់ និងពីគ្រាប់ពូជនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់នោះបង្កើតទៅជាគ្រាប់ពូជនៃព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយចាប់ពីពេលនេះតទៅ នឹងគ្មានគ្រាប់ពូជនៃសេចក្ដីស្អប់ ប៉ុន្តែយើងមានគ្រាប់ពូជនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់»។
ដូនជីអាញ៉ែសពែរប៉េទុយអា រ៉ុង បុប្ផា ជាកូនពៅក្នុងចំណោមគ្រួសារជាគ្រីស្តបរិស័ទ។ ដូនជីរូបនេះសច្ចាលើកដំបូងនៅថ្ងៃទី ១៥ ខែសីហា ២០១៤។ ដូនជីរូបនេះឲ្យដឹងថា គាត់ស្រឡាញ់ជីវិតជាអ្នកបួសខ្លាំង ដោយសារគំរូរបស់បងស្រីជាច្រើនបានជម្រុញឲ្យចិត្តរបស់គាត់ដែលជាកូនពៅមានកម្លាំងទៅមុខ។ ក្នុងរយៈកាលជាង៧ឆ្នាំកន្លងមកនេះ ការរស់នៅ ជីវិតជាអ្នកបួស គឺមិនសុខស្រួលទាំងអស់ទេ ដោយធ្លាប់មានការធ្លាក់ទឹកចិត្តពីរទៅបីដង។ បងស្រី ឲ្យដឹងថា «(ខ្ញុំ)អធិដ្ឋានប្រាប់ព្រះជាម្ចាស់ថា ខ្ញុំមិនអាចទៅមុខបានទេ ដោយសារខ្ញុំសិក្សាទៅឃើញថា ជីវិតរបស់ខ្ញុំមិនអាចមាននរណាត្រួតត្រាខ្ញុំបាន។ ខ្ញុំមានចំណេះដឹងរបស់ខ្ញុំ ហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវស្ដាប់គេ?»
បងស្រីបុប្ផាបានបញ្ជាក់ថា ដោយសារសេចក្តីស្រឡាញ់ជីវិតជាអ្នកបួស និងការគាំទ្រពីក្រុមគ្រួសារផ្ទាល់ និងក្រុមគ្រួសារអ្នកបួស រួមផ្សំនិងការអធិដ្ឋានយ៉ាងខ្លាំងជារៀងរាល់ថ្ងៃ បានធ្វើឲ្យបងស្រីដាក់ខ្លួនទទួលការស្តាប់បង្គាប់ពីប្រធានក្រុមគ្រួសារ។
បច្ចុប្បន្ន ដូនជីរ៉ុង បុប្ផា កំពុងបម្រើការងារនៅព្រះសហគមន៍កាតូលិកភូមិភាគបាត់ដំបង ក្នុងមុខងារជាអ្នកមើលការខុសត្រូវមណ្ឌលចំនួន២របស់ក្រុមគ្រួសារឧបការគុណនៅបាត់ដំបង មើលការខុសត្រូវលើសាលាមត្តេយ្យក្នុងព្រះសហគមន៍នៅពេទ្យយាយជី(ខេត្តបាត់ដំបង) និងសាលាមត្តេយ្យរបស់បងស្រីឧបការគុណនៅកំពង់ឆ្នាំង។ គាត់ក៏មានមុខងារមួយទៀតគឺជាបុគ្គលិករបស់អង្គការជេស្វីតសឺវីសកម្ពុជា។
ក្នុងពិធីថ្វាយពាក្យសច្ចាប្រណិធាននិរន្តរ៍នេះ មានដូនជីបីរូប រួមមាន បងស្រី ហ្វូស្ទីណាម៉ារី បៀនារី បងស្រី ម៉ារីណាតាលី ថាត់ធារី និងបងស្រីអាញ៉ែសពែរប៉េទុយអា រ៉ុង បុប្ផា។ កម្មវិធីនេះ បានប្រារព្ធឡើង ក្រោមអធិបតីភាពលោកអភិបាលព្រះសហគមន៍កាតូលិកភូមិភាគភ្នំពេញអូលីវីយ៉េ ជ្មីតហស្លេ លោកអភិបាលព្រះសហគមន៍ភូមិភាគបាត់ដំបងអេនរីគេ ហ្វីការេដូ និងលោកអភិបាលចូលនិវត្តន៍អន់តូនី សាមីស៊ូសៃរាជ្យនៃព្រះសហគមន៍ភូមិភាគកំពង់ចាម។
ពិធីសច្ចាប្រណិធានដ៏ឱឡារិកនេះប្រព្រឹត្តទៅនៅព្រះវិហារព្រះកុមារយេស៊ូបឹងទំពុន នាថ្ងៃទី២ កុម្ភៈ ២០២២ ត្រូវនឹងថ្ងៃរំឭកខួប២៦០ឆ្នាំនៃការបង្កើតក្រុមគ្រួសារឧបការគុណ (១៧៦២-២០២២) និង ១៤១ឆ្នាំដែលក្រុមគ្រួសារនេះមានវត្តមាននៅកម្ពុជា។
បងស្រី ច្រឹក ស៊ីណាប្រធានក្រុមគ្រួសារដូនជីឧបការគុណនៅកម្ពុជាបានស្វាគមន៍ដល់បងប្អូនទាំងអស់ដែលចូលរួមនៅក្នុងកម្មវិធីសច្ចាប្រនិធាននិរន្តរ៍ក្នុងថ្ងៃនេះ ដោយស្នើសុំដល់គ្រីស្តបរិស័ទទាំងអស់បន្តជួយអធិដ្ឋានសម្រាប់បងស្រីទាំងបីរូប និងក្រុមគ្រួសារបព្វជិត បុព្វជីតាផងដែរ។
លោកអភិបាលអូលីវីយ៉េ មានប្រសាសន៍ថា ថ្ងៃនេះបងស្រីបានធ្វើពាក្យសច្ចាសារជាថ្មី សុខចិត្តរស់នៅជាអ្នកក្រខ្សត់ សុខចិត្តលះបង់ចោលដោយរស់នៅព្រហ្មចារីយ៍ និងស្ដាប់បង្គាប់ គឺដើម្បីនឹកឃើញដល់ពេលវេលារបស់អ្នកបួសទាំងអស់ដែលផ្ញើជីវិតទាំងស្រុង និងជាពិសេសដើម្បីឲ្យយុវជនយុវនារី ភ្ញាក់ស្មារតីសម្រាប់ការត្រាស់ហៅ។ ពេលវេលានេះសម្រាប់យុវនារីដើម្បីទទួលពន្លឺរបស់ព្រះយេស៊ូ ដែលនាំឲ្យជីវិតរបស់យើងជាជីវិតពោរពេញដោយអំណរសប្បាយយ៉ាងពិសេសដែលមកពីព្រះជាម្ចាស់។ ជាពេលវេលាសម្រាប់ព្រះសហគមន៍នីមួយនៅក្នុងភូមិភាគភ្នំពេញ បាត់ដំបង និងកំពង់ចាម ដើម្បីបន្តអធិដ្ឋានសម្រាប់ការត្រាស់ហើយ និងបន្តជាសក្ខីភាពជាគ្រួសារមួយយ៉ាងពិសេស ដែលនាំឲ្យយុវជនយុវនារីរកឃើញគ្រួសារមួយយ៉ាងកក់ក្ដៅដោយមើលឃើញពន្លឺរបស់ព្រះគ្រីស្ត គឺដើម្បីឲ្យព្រះគ្រីស្តមានវត្តមានថែមទៀតនៅលើទឹកដី កម្ពុជា។
លោកអភិបាលអូលីវីយ៉េ មានប្រសាសន៍ទៀតថា ថ្ងៃនេះជាពេលវេលាមួយដើម្បីឱ្យយើងទុកឱ្យ ស៊ូប្រសូតសារជាថ្មីតាមរយៈបងស្រីនៅទឹកដីកម្ពុជា ដើម្បីឲ្យគេស្គាល់ព្រះយេស៊ូវយ៉ាងច្រើន ដើម្បីឲ្យពាក្យអធិដ្ឋានរបស់លោកតាស៊ីម៉ូនកើតឡើងនៅថ្ងៃនេះ “ទូលបង្គំបានឃើញការសង្គ្រោះដែលព្រះអង្គបានប្រទានមកឲ្យបុព្វជិតទាំងអស់គឺជាពន្លឺដែលនាំឲ្យមនុស្សគ្រប់ជាតិសាសន៍ស្គាល់ព្រះអង្គ”។ លោកបន្តថា
យើងមានពេលច្រើនដើម្បីទុកឲ្យព្រះអាទិត្យនៃព្រះជាម្ចាស់ព្រះនៅក្នុងដួងចិត្តរបស់យើងដើម្បីឱ្យយើងកក់ក្ដៅ ដោយសារទទួលពន្លឺរស្មីត្រចះត្រចង់មកពីព្រះហឫទ័យសន្តោសរបស់ព្រះជាម្ចាស់ពិតមែន។
ក្រោយពេលបងស្រីប្រធានប្រកាសទទួលពាក្យសច្ចារប្រណិធានរបស់បងស្រីទាំងបីរូបជាឱឡារឹក
លោកអភិបាលព្រះសហគមន៍ អូលីវីយ៉េ បានប្រសិទ្ធិពរលើចិញ្ចៀនដែលជាសញ្ញានៃសម្ពន្ធមេត្រីរវាងព្រះគ្រីស្តនិងបងស្រី រួចប្រគល់ជូនបងស្រីទទួលខុសត្រូវក្រុមគ្រួសារដូនជីឧបការគុណប្រទេសកម្ពុជា ដើម្បីបំពាក់ដល់បងស្រីដែលថ្វាយពាក្យសច្ចា។
ចិញ្ចៀននេះជាសក្ខីភាពបញ្ជាក់នូវពាក្យសន្យាទាំងកាយទាំងចិត្ត ក្នុងជីវិតរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ គឺមានចិត្តស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះគ្រីស្តក្នុងសេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏បរិសុទ្ធនិងទូលំទូលាយ។
ដូនជី បៀនារីជាបេក្ខជនារីម្នាក់ទៀតមានប្រសាសន៍ថា គាត់បានឮការត្រាស់ហៅរប់ព្រះជាម្ចាស់នៅអាយុ១៤ឆ្នាំ។ ប៉ុន្តែដោយសារតែម្តាយជាពុទ្ធបរិស័ទមិនអនុញ្ញាត ដូនជីរូបនេះបានរង់ចាំរហូតដល់ពេលវេលាមួយ។
ដូនជីបៀ នារី «ពេលនោះខ្ញុំអធិដ្ឋានជាមួយព្រះជាម្ចាស់ប្រសិនបើព្រះអង្គសព្វព្រះហឫទ័យសូមព្រះអង្គកែប្រែចិត្តគំនិតរបស់ម្ដាយខ្ញុំ និងក្រោយមកគ្រួសារខ្ញុំមានបញ្ហាច្រើនខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តមិនទៅបួស»។
បងស្រីរូបនេះ បន្ថែមថា «ថ្ងៃនេះខ្ញុំមានចិត្តរំភើបក្នុងអំណរសប្បាយ ដោយព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសខ្ញុំអស់មួយជីវិត»។
នៅក្នុងបេសកកម្មនៃជីវិតជាំអ្នកបួសគាត់បានជំនះនូវបញ្ហាជាច្រើន ទាំងខាងក្នុងចិត្តនិងការបម្រើក្នុងសង្គមនិងព្រះសហគមន៍ ប៉ុន្តែបងស្រីបញ្ជាក់ថា ការលំបាកមានច្រើន តែអំណរសប្បាយមានច្រើនជាង។
សព្វថ្ងៃបងស្រីជាគិលានុបដ្ឋាយិការមួយរូប ដែលបានបំពេញបេសកកម្មនៅសង្គមខាងក្រៅនៅតាមមន្ទីរពេទ្យជាកន្លែងដែលគេមិនស្គាល់ព្រះយេស៊ូ។ បងស្រីនារី «ជួនកាលគេសួរយើង ហេតុអ្វីយើងខ្ជះខ្ជាយជីវិតជាយុវវ័យ? ហេតុអ្វីបានជាយើងល្ងង់ដោយលះបង់ចោលអ្វីដែលមនុស្សលោកយល់ថាមានអត្ថន័យ?» បងស្រីនារីបញ្ជាក់ទៀតថា «សម្រាប់ខ្ញុំព្រះជាម្ចាស់សំខាន់ជាងគេទាំងអស់ ព្រះអង្គជាគោលដៅនៃជីវិតរបស់ខ្ញុំ។»
ដូនជីរូបនេះ បន្ថែមថា «ខ្ញុំរំភើបចិត្តខ្លាំងពេលដែលខ្ញុំប៉ះពាល់ដល់អ្នកជំងឺ ថែទាំអ្នកជំងឺ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំថែទាំរូបកាយរបស់ព្រះយេស៊ូ …គឺខ្ញុំធ្វើឱ្យរូបកាយព្រះយេស៊ូអត់ឈឺជាងបន្តិចធ្វើឱ្យព្រះអង្គធូរស្រាលនៅក្នុងចិត្ត។»
ចាប់តាំងពីឆ្នាំ២០១៨មក បងស្រីបៀនារី បានធ្វើកិច្ចការនៅតាមមន្ទីរពេទ្យដូចជា គ្លីនិកឯកជននៅចាក់អង្រេក្រោម គ្លីនិកមេគង្គភ្នំពេញ និងមន្ទីរពហុព្យាបាលហុងអិន ក្នុងតួនាទីជាប្រធានគិលានុបដ្ឋាយិកា។ ដោយឡែកនៅក្នុងព្រះសហគមន៍បងស្រីនារីបានបម្រើការងារនៅព្រះសហគមន៍ចំណោម ក្នុងភូមិភាគបាត់ដំបងរយ:ពេល២ឆ្នាំ និងបច្ចុប្បន្ននេះកំពុងតែរង់ចាំបេសកកម្មថ្មីដែលមានការចាត់តាំងពីប្រធានក្រុមគ្រួសារឧបការគុណ។
បេក្ខនារីមួយរូបទៀត គឺដូនជី ម៉ារីណាតាលី ថាត់ ធារី បានឱ្យដឹងពីបទពិសោធក្នុងជីវិតអ្នកបួសថា «ការអធិដ្ឋានជាកម្លាំងរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់ និងការរស់នៅជីវិតជាក្រុមធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអំណរសប្បាយផង និងទុក្ខលំបាកផងដោយយើងរស់នៅជាមួយគ្នាជាជីវិតអ្នកបួសដែលខុសពីក្រុមគ្រួសារ ដោយយើងរៀនរស់នៅជាមួយគ្នារៀនស្រឡាញ់គ្នា»។
បច្ចុប្បន្នបងស្រីកំពុងបម្រើការងារនៅក្នុងព្រះសហគមន៍កាតូលិកក្នុងភូមិភាគភ្នំពេញផ្នែកអប់រំជំនឿ បង្រៀនភ្លេងដល់កុមារអូទីហ្សឹម កុមារនិងក្រុមដូនជី ព្រមទាំងបង្រៀនភាសាបារាំងផងដែរ។
ដូនជីធារី ឲ្យដឹងថា «ខ្ញុំសច្ចានៅក្នុងក្រុមគ្រួសារបងស្រីឧបការគុណ គឺយើងពឹងពាក់ទាំងស្រុងទៅលើព្រះឧបការគុណ ខ្ញុំចេះតែទៅមុខ ដោយមានអំណរសប្បាយ មានសុភមង្គល។ ខ្ញុំទៅមុខ ដោយជឿជាក់ថាព្រះអង្គរួមដំណើរជាមួយខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងមានសុភមង្គល និងមិនស្ដាយក្រោយ ដោយសប្បាយជានិច្ចនូវជម្រើសរបស់ខ្ញុំ ហើយបណ្ដោយខ្លួនតាមការណែនាំរបស់ព្រះឧបការគុណតែម្ដង»។
ក្នុងនោះដែរ បងស្រី បុប្ផាជម្រុញឲ្យយុវជនទាំងអស់រិះគិតអំពីការត្រាស់ហៅរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចំពោះខ្លួន ជាពិសេសគឺជាអ្នកបួស។ «សូមប្អូនកុំភ័យ ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់ហៅប្អូន ព្រះអង្គថែរក្សាការពារក្រុមគ្រួសារប្អូននិងថែរក្សាប្អូនដែរ សូមមានចិត្តក្លាហានទៅផ្លូវណាក៏បាន។ ប៉ុន្តែព្រះសហគមន៍នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាយើងត្រូវការអ្នកបួសខ្លាំងណាស់ប្អូនអើយ!»
ក្រោយពេលសង្រ្គាមស៊ីវិល ព្រះសហគមន៍នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាបានបាត់បង់អ្វីស្ទើរតែទាំងស្រុង រួមមានលោកអភិបាលជាតិខ្មែរ យ៉ូសែប ឆ្មារសាឡាស់ និងសហការី លោកអភិបាលទេព អ៊ឹម សុថា រួមនឹងក្រុមបព្វជិត-ជិតា និងគ្រីស្តបរិស័ទជាច្រើនទៀត។ ហេដ្ឋារចនាសម្ពន្ធរបស់ព្រះសហគមន៍ត្រូវគេបំផ្លាញស្ទើរទាំងស្រុងផងដែរ។
បច្ចុប្បន្នព្រះសហគមន៍មានអ្នកបួសជាតិខ្មែរ លោកបូជាចារ្យចំនួន៨អង្គ និងដូនជីប្រមានជាង១០នាក់។
សព្វថ្ងៃនេះដូនជីឧបការគុណមានបេសកកម្មនៅក្នុងភូមិភាគ២ក្នុងព្រះសហគមន៍កាតូលិក ដោយបម្រើតាមសេចក្តីត្រូវការរបស់ព្រះសហគមន៍និង មានមណ្ឌលទទួលកុមារនិងយុវជនឲ្យស្នាកនៅនិងរៀនសូត្រ ក្នុងនោះក៏មានកុមារមានពិការភាព និងកុមារដែលឪពុកម្តាយបោះបង់ផងដែរ។ ក្រុមដូនជីមានសមាជិកសរុប ជិត២០នាក់៕
