លោក សួន យឿន វ័យ៧៦ឆ្នាំ មានកូនប្រុសស្រី៤នាក់ក្នុងក្រុមគ្រួសារជាគ្រីស្តបរិស័ទ មានទីលំនៅក្នុងសង្កាត់បឹងទំពុន រាជធានីភ្នំពេញ។
ទោះបីជាមានវ័យចាស់បន្តិចក៏ដោយ តែលោកបានបង្ហាញជំនឿរបស់ខ្លួនថា៖«ខ្ញុំជឿ និងស្រលាញ់ព្រះជាម្ចាស់តាំងពីដើមរហូតមក បើទោះបីជា មិនទាន់ជាគ្រីស្តបិរ័ទពេញលេញក៏ពិតមែនគឺខ្ញុំតែងផ្ញើជីវិតទាំងស្រុងទៅព្រះជាម្ចាស់ដើម្បីតម្រង់ជីវិត និងបំភ្លឺផ្លូវខ្ញុំកន្លងមកតាមរយៈអធិដ្ឋាន និងការធ្វើទានជាមួយអ្នកដទៃ»។
តាមការឱ្យដឹងពីលោកយឿន គឺលោកបានទទួលរៀនអប់រំជំនឿតាំងពីឆ្នាំ១៩៩២នៅជំរំសាយធូ តែដោយសារតែរវល់ នឹងបំពេញកិច្ចការដើម្បីផ្គត់ផ្គង់ជីវភាព ព្រោះកាលនោះ គ្រួសារលោកជួបការលំបាកជាខ្លាំងរួមនឹងការអាក់អន់ស្រពន់ចិត្តនឹងរឿងរ៉ាវមួយចំនួន នាំឱ្យប៉ះទង្គិចផ្លូវចិត្តផង ទើបធ្វើឱ្យលោកមិនបានបន្តការឈ្វេងយល់ជំនឿជាមួយប្រពន្ធកូនរហូតមក។
ក្នុងឆ្នាំ២០១៨លោកបានកែប្រែចិត្តគំនិតពីការជឿលើព្រះយេស៊ូគ្រីស្ត ដោយមកបន្តរៀនអប់រំជំនឿរហូតបានទទួលអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹកក្នុងឆ្នាំ២០១៩នៅរាត្រីបុណ្យចម្លង នៅព្រះវិហារព្រះកុមារយេស៊ូបឹងទំពុន។
លោកសួន យឿន បន្ថែមថា កន្លងមកទោះបីជាមានការជំរុញពីក្រុមគ្រួសារយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏លោកមិនព្រមទទួលអប់រំជំនឿ និងអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹកដែរ ព្រោះគិតថា អគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹកគ្រាន់តែជាពិធីមួយដើម្បីបំពេញសិទ្ធិតែប៉ុណ្ណោះ។
លោកបន្ថែមថា៖ «ហេតុនេះខ្ញុំមិនចង់បន្តការឈ្វេងយល់អ្វីទៀត អំពីព្រះយេស៊ូ ដើម្បីបានទទួលឡើយ ព្រោះវ័យក៏ចាស់។ អ្វីដែលសំខាន់ គឺខ្ញុំទៅព្រះវិហារ មានទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះយេស៊ូរាល់ថ្ងៃទៅបានហើយ។ បើទោះបីជា គ្មានអ្នកណាដឹងតែ ព្រះជាម្ចាស់នឹងយល់អំពីជំនឿខ្ញុំចំពោះទ្រង់»។
លោកបន្តថា៖ «តែប្រហែលព្រះអង្គមិនចង់ឱ្យខ្ញុំនៅស្ងៀមបែបនេះ ទើបបណ្តាលចិត្តខ្ញុំឱ្យហ៊ានបង្ហាញខ្លួនថាចង់ក្លាយជាគ្រីស្តបរិស័ទពេញសិទ្ធិរហូតបានទទួលអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹកបែបនេះ»។
លោក យឿន បន្ថែមថា អ្នកជិតខាង ឬអ្នកធ្លាប់ស្គាល់គ្នា តែងតែនិយាយមិនល្អ ឬសើចយំដោយសេចក្តីមើលងាយ ដោយសារការចូលសាសនាកាតូលិកនេះ។ តែលោកមិនបានឆ្លើយតបទៅគេវិញទេ គឺលើកលែងទោសឱ្យពួកគេតាមរយៈការថ្វាយទៅព្រះជាម្ចាស់ ត្បិតលោកគិតថាគ្មានអ្នកណា វាស់ជម្រៅចិត្ត និងជំនឿរបស់ខ្លួនបានក្រៅតែពីព្រះជាម្ចាស់ម្នាក់គត់។ ហេតុនេះ ទោះសល់ដង្ហើមចុងក្រោយក៏លោកខំប្រឹងស្វែងរកព្រះអង្គដែរ។
សម្តីមួយៗដោយទឹកមុខញញឹមលោក យឿន បន្តថា៖«កាលពីមុនខ្ញុំជាមនុស្សមិនសូវនិយាយច្រើន តែជាមនុស្សមានៈ គឺខឹងគេ ដើរមិនមាត់ ហើយដើរចេញទាំងចិត្តគំនុំ។ តែពេលនេះខ្ញុំខិតខំកែប្រែពីចរិតលក្ខណៈមិនល្អមកជាមានចិត្តសុភាពរាបសារ ដាក់ចិត្តស្រលាញ់ និងថ្វាយខ្លួនទៅព្រះជាម្ចាស់អស់មួយជីវិត។ ទោះបីខ្ញុំ មិនមានកម្លាំងទៅក្រៅដើម្បីប្រកាសដំណឹងល្អពិតមែន តែកិច្ចការមួយដែលខ្ញុំធ្វើរាល់ថ្ងៃនោះគឺការអធិដ្ឋាន»។
លោក យឿន បន្តថា គាត់ខិតខំទៅព្រះវិហាររាល់ថ្ងៃអាទិត្យ លើកលែងតែពេលគាត់ឈឺប៉ុណ្ណោះ។ ហើយគាត់សប្បាយចិត្តនៅពេលឃើញកូនចៅទៅវិហារ។ បុរសវ័យចំណាស់នេះ បន្តថា៖ «មនុស្សចាស់ដូចខ្ញុំមិនដឹងថាមានពេលប៉ុន្មានដងទៀតបានអង្គុយស្តាប់លោកទេសនា និងជួបជុំគ្រីស្តបរិស័ទដូចថ្ងៃអាទិត្យ? ហេតុនេះ ការចូលរួមអភិបូជាថ្ងៃអាទិត្យ គឺជាកិច្ចការសំខាន់សំរាប់ខ្ញុំ»។
ក្តីស្រម៉ៃរបស់លោក សួន យឿន គឺចង់ឱ្យព្រះសហគមន៍កាតូលិកនៅប្រទេសកម្ពុជាមានការរីកចម្រើនឡើងជាលំដាប់។ មានលោកបូជាចារ្យ និង ដូនជីកាតូលិកខ្មែរជាច្រើន មនុស្សមើលមកគ្នាដោយក្រសែភ្នែកក្តីស្រលាញ់ និងភាពអាណិតអាសូរគ្នាទៅវិញទៅមក។ ក្នុងព្រះវិហារមានមនុស្សមកថ្វាយអភិបូជាកាន់តែច្រើន ជាពិសេស ឪពុកម្តាយបញ្ជូនបន្តជំនឿដល់កូនៗពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់មិនឱ្យសាបសូន្យ៕
ដោយ៖ រឿន ស្រីម៉ាច
